Çocukluğuna dair insan çok az şeyi anımsar da, o hatırladıklarını da asla unutmaz zira onlar hayatında iz bırakmış, onun bir ömrüne yön vermiştir hiç şüphesiz. Ben bir çok Galatasaraylı gibi "Doğuştan Galatasaraylı" değildim, top peşinde koşmaya başladığımda kırmızıyı sevdim de, yanındaki renk sarı yerine beyazdı. CSKA Sofya'ydı benim ilk aşkım, duvarımda Luboslav Penev posteri asılıydı. Bir de "deli divane" Stoichkov vardı, kuralcı komünizmin "kavgacı" isyankar çocuğu. Dünyadaki bir çok yerde olduğu gibi kırmızının düşmanı mavilerdi, Sofya derbisinde de Levski'den nefret ederdim, bir de Slavia vardı araya girmeye çalışan, memur takımı gibi bir şeydi... Bu "kapalı ve küçük" dünyada yaş alıp büyümeye çalışırken, bir gece amcamlara maça götürdü babam, oysa evde de siyah beyaz televizyonda seyrederdik zaten CSKA'yı, hem de o gece maç yoktu, olsa konuşurduk arkadaşlarla, şaşırmıştım. Türk köyünde yaşardık, Türkçe konuşurduk ama Türkiye'ye dair bir şey bilmezdim, zaten öğrenecek yer de yoktu, hatta sonradan öğrendim kardeşimin ismi gizli saklı seyredilen Selvi Boylum Al Yazmalım'dan esinlenerek konmuş. Hayatımda gördüğüm en yüksek anten dikilmeye çalışılıyordu bahçe kapısından girdiğimizde, çocuk metre hesabından anlamaz da tek katlı evin çatısından da daha yüksekti, kalaslar birbirine çivilenmiş, yükseldikçe yükselmişti. Bu "icadın" bir işe yaradığını saatler sonra anladım, ağzım açık şaşkınlıkla tüplü televizyona mıhlanmış, ilk defa televizyonda Türkçe konuşan insanlar seyrediyordum... Sonra maç başladı da, ben sadece Türkçe konuşan spikeri dinliyordum. Galatasaray'ı ilk defa ondan duydum, Türkiye'nin Galatasaray'ı da varmış. Cüneyt, Semih, Muhammed, Tanju, Yusuf, Bülent bir çok Türk adı vardı da diğerlerinden daha çelimsiz duran, belki de çocukluğumda sürekli yemek yemem için öğütlenen zayıf bir çocuk olduğum için, Prekazi'yi seçmişti kalbim, aklım, gözlerim... Ve bu ince çocuk ceza sahasının orta sahaya yaklaşan yerinden topa öyle bir vurdu ki, işte o gece ben Galatasaraylı oldum, Penev'in posterini indirdim duvardan, artık benim bir kahramanım vardı, adı da Cevad Prekazi'ydi... Televizyondan Galatasaray maçları seyredemezdik de, radyodan Türkçe frekans bulmaya çalışırdım, belki maç yayınına rastlarım diye. Çevremdekilerin muhabbetlerine kulak kesilirdim, Galatasaray ve Prekazi duymak isterdim de Tanju'dan bahsederlerdi, gol kralıymış, çok gol atarmış. Herkes 10 severken ben 8 severdim, Prekazi'den sebep...
O senenin yazında apar topar ana vatana geldik, "karanlık ve renksiz" Bulgaristan'dan ışıltılı ve parlak Kapıkule'den girdik Türkiye'ye. Avrupa'da Galatasaray boy göstermişti de Türkiye'de şampiyon Fenerbahçe olmuştu, 103 gol atmış rekor da kırmıştı. Mahallede Fenerbahçeliler çoktu, yeni gelene kırmızıyı bırakıp mavi tarafa geçirmek için pek değişik "rüşvetler" teklif edilse de, "sevdim seni bir kere, başkasını sevemem" şarkısı eşliğinde ben Galatasaray'lıydım, Prekazi'ciydim, 8 numara yazardım boya kalemiyle t-shirtümün arkasına... Futbolcu kartpostalları satılırdı kırtasiyede, kolyesini çıkartmış, şortunun altında taytı, tozlukları çekilmemiş fotosunu yavuklusunun resmini saklayan en kara sevdalı aşık gibi defterimin arasında saklardım, çok kıymetliydi, buruşmasın, kırışmasındı. Eve gazete almazdık, ailenin zar zor oluşturulan bütçesinde olmayan bir masraftı da çocukların girmesi yasak olan "kahveye" sabahın köründe gazeteleri büfeden almaya gider, ödül olarak da onları okumak için bir kenara gizlice sıvışırdım, Prekazi'yi arardım, sonra da Galatasaray haberleri okurdum, hele yeni ve güzel bir fotoğrafı yok mu, gece olmasını bekler, o gazete için yalvarırdım kahveci abiye. Kısmetimiz yokmuş, hiç de şampiyonluğunu göremedim onun Galatasaray formasıyla, Fener oldu, Beşiktaş şampiyon oldu, Galatasaray olmadı ama duvarımda hep posteri asılıydı. Semih gitti Fener'e, Tanju gitti, kızdım, küstüm, onları çok çabuk unuttum ama Cevad'ın sezon ortasında Altay'a gidişinde içimden bir şeyler koptu. Sonradan öğrendim Alp Yalman'la sorunluymuş, Mustafa Denizli'yle arası yokmuş...
Altay'da oynadı, Bakırköy'e geçti, Galatasaray forması giymezdi artık ama yine ondan haber alıyordum, sonra Yugoslavya'da savaş çıkınca doğduğu büyüdüğü topraklara geri döndü ve uzun zaman haber alamadık kendisinden... Geçen senelerle birlikte şampiyon da olmaya başladı Galatasaray, UEFA kupasını da aldı, yeni neslin kahramanları da geldi, Hagi'ler, Sneijder'ler, Melo'lar, Lincoln'ler, Icardi'ler... Eski sevgiliyi unutturan onlar mıydı yoksa geçen zaman mıydı, belki de ilk göz ağrısı hiç de silinmemişti kalbimizden, sadece "göz görmeyince gönül katlanırdı"...
Bir kitap yazdı yıllar sonra, en dobralığı ile anlattı Mitroviça'daki çocukluğunu, Yugoslavya'yı, Tito'yu, Partizan'ı, Galatasaray'ı... "Üç aşkım var" diyordu: "Babam, top, eşim. Babam olmasaydı top olmazdı, top olmasaydı eşim"... Babasının öğüdü değerliydi: "Oğlum iki din var, unutma: İyi ve kötü insan. Okuyacaksın, göreceksin... Sen arkadaşına sonsuz saygı duyacaksın, o da sana aynısını duymazsa, ondan arkadaş olmaz. En önemlisi, hiçbir zaman kimdir, nedir, nerelidir, dini, ırkı, rengi nedir diye bakmayacaksın. Sırf iyi ve kötü insan var, başka yok."
Ara sıra maçlara gelir, web sayfalarına röportajlar verir, youtube'ta yayınlara katılırdı. Onu gördükçe sevinirdik, belki yanımızda değildi ama hep "oralarda bir yerlerde" diye bilirdik. Sadece biz sevmiyormuşuz, memleketinde de çok seveni varmış, yaşadım gördüm. Bir gün Belgrad'da Kızılyıldız ve Partizan'ın stadlarını gezmeye karar verdim, Rajko Mitiç Stadı ya da başka deyişle Marakana çok büyüktü, moderndi, kapıda görevlisi, içerde müze için bilet satanı vardı da Partizan'ın stadına gittiğimde kapıda sadece yaşlı bir bekçi vardı. O İngilizce bilmez, ben Sırpça bilmem, anlaşmak ne mümkün derken birden ağzımdan "Prekazi, Galatasaray, Türkiye" çıkıverdi. Cevad'ın Galatasaray forması ile kapalı savunmaların kilidini sayısız defa açması gibi o gün stadın kapıları bana açılıverdi. Bizi içeri sokmayan adam Prekazi'yi duyunca çimler üzerinde fotoğrafımızı bile kendi elleriyle çekti.
Ve dün gece... Gece yarısını geçmiş, pazartesi sendromunu düşünerek uykuya dalmadan önce whapsapptan gelen "Prekazi vefat etmiş" yazısı ile darmadağın oluverdim, nasıl olurdu, ne olması, o-la-maz-dı... Bir zamanlar Alpaslan Dikmen haberine inanmadığım gibi... Ama doğruydu... Ara sıra çıkıp gelen 8 numara artık gelmeyecekti Galatasaray maçlarına, duymayacaktık sesini televizyon ya da youtube'ta. Emek Ege'nin "En son ne zaman ağladığın?" sorusuna "Hep ağlıyorum" dediği eşine nihayet kavuşmuştu da, arkasından ağlayan binlerce yaşlı başlı adam bırakmıştı. Bu satırları okusa şimdi "Manyak mısınız, ne ağlaması be " diye de azarlardı bizi...
Herkesin bir Prekazi anısı vardır, benim hikayem de formasının arkasında yazılı olan 8 rakamının bir kasım gecesinde bitti....
Güle güle mahallenin en şık abisi...
Güle güle en güzel 8...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder